فرمولی برای موفقیت

من هیچ‌وقت با ساز میونه خوبی نداشتم. هیچ‌وقت از اون آدم‌ها نبودم که می‌تونن هر سازی رو دست بگیرن و شروع کنن نواختن. در ۱۸ سالگی بعد از سال‌ها تلاش برای نواختن پیانو و گیتار، نهایتا به Ukulele رسیدم. ساز کوچیک و به ظاهر ساده‌ای. اما خیلی سریع فهمیدم که یوکلیلی هم همچین ساده نیست و الان بعد از ۳ سال یوک زدن، می‌تونم با قاطعیت بگم که صرفا با ۴ تا آکورد راحتم. اما می‌دونید چی خیلی جالبه؟ تقریبا هر آهنگ پاپی که به ذهنتون برسه از ۴ آکورد ساخته شده. (همون ۴تایی که من بلدم?) یعنی هم Take on Me و هم Don’t Stop Believing رو میشه با ۴ تا آکورد جمع کرد. البته که این شانسی نیست و یک علمی پشتشه. اما جالب نیست؟ انگار میشه یک فرمول موفقیت درآورد برای ژانر پاپ و آهنگ‌های محبوب و موفق.

حالا اگر یه قدم عقب‌تر بریم چی؟ میشه یه فرمول درآورد برای Popstarهای محبوب و موفق؟

سوالی که Titanic Sinclair سال‌ها پیش پرسید و سال‌هاست که داره بهش جواب می‌ده. به پدیده جذاب دیگری در دنیای بی‌پایان یوتیوب خوش اومدید.

این متن در راستای مطلبیه که چند هفته پیش درباره متاورس منتشر شد. اگر دوست داشتید اول اون رو بخونید.

پلاتونیسم یا نظریه‌ واقع‌گرایی افلاطونی دیدگاهی فلسفیه که (در ساده‌ترین حالت) واقعیتی که مشاهده می‌کنیم رو انعکاسی از جهانی دیگر، جهانی حقیقی، می‌دونه. این نظریه، در واقع دریافت انسان رو یک توهم در نظر می‌گیره.

خلاصه ساده شده: اون چیزی که می‌بینیم و دنیایی که درش زندگی می‌کنیم، واقعیته. واقعیت صرفا انعکاس یا سایه‌ایه از جهان دیگری که بهش می‌گیم حقیقت. اون جهان دیگر، انتزاعی و فرماله، در حالی که جهان ما مادیه.

حالا چرا داریم درباره پلاتونیسم حرف می‌زنیم؟

هفته گذشته من شانس این رو داشتم که با Dominika Jezewska،  هنرمند چند رشته‌ای (Multidisciplinary) برای پروژه #ArtistToArtist اینورس مصاحبه کنم. دومینیکا از فرایند خلاقیتش و خلق پروژه‌هاش گفت. شما می‌تونید این مصاحبه رو در اینستاگرام اینورس ببینید و بخونید. بخشی از این مصاحبه، که درش از جزئیات دو تا از پروژه‌های دومینیکا می‌شنویم، در اینستاگرام منتشر نشده و می‌تونید در این پست بخونیدش.

من گیمر نیستم. تنها بازی‌هایی که در کودکی دوست داشتم، C&C ،Mario Kart ،Sims و Sim City بود. الان هم، نهایت گیمم سودوکوئه. اما از بچگی، از وقتی یادمه و حتی وقتی که یادم نیست، شیفته Sims بودم. می‌تونستم ساعت‌ها و حتی روزها رو با Sims سر کنم.

من و Sims هم‌سنیم و من از Sims 1 تا ۳ رو بازی کردم بعد دیگه توی همون ۳ موندم چون جنس تصویریش رو دوست داشتم و میزان هوشش رو می‌پسندیدم. از Sims 4 همه‌چی زیادی هوشمند شد، گزینه‌ها زیاد و فضا خیلی رئال‌تر شد. (جالبه بدونید که این فقط نظر من نیست و Sims در تحول بین ۳ و ۴ مخاطبین زیادی از دست داد و مخاطبین جدید جوون‌تری به دست آورد. این‌جاست که من حس Old School بودن می‌کنم؛ یه جورایی Sims 3، iPhone 5 منه:))

در طی سال‌ها و ساعت‌های متعدد Sim ساختن و زندگی تعریف کردن، Sims به من خیلی چیزها درباره خودم یاد داد. امروز می‌خوام چندتا از آموزه‌هام رو باهاتون به اشتراک بذارم.

به متاورس خوش اومدید.

اوایل قرنطینه سال گذشته، من و دوست صمیمیم هر چند روز یک بار با هم تماس ویدیویی می‌گرفتیم، موبایل رو می‌ذاشتیم روی میز و کارهامون رو (هر کس از خونه خودش) انجام می‌دادیم. دقیقا مثل زمانی که با هم کافه می‌رفتیم و ساعت‌ها کار می‌کردیم. برای تولد ۲۰ سالگی من، دوستم از کانادا برام یک “پادکست” ۳۰ دقیقه‌ای درست کرد که همه دوستام توش تولدم رو تبریک می‌گفتن. شنیدن صدای همه‌شون از اینور اونور جهان، اشکمو درآورد. مامانم برای ابراز هیجان، برای من توی واتساپ، استیکر و گیف می‌فرسته.

روز به روز مرز بین دنیای واقعی (دنیای فیزیکی) و دنیای مجازی کمرنگ‌تر میشه. به نظر من، این نه تنها چیز بدی نیست بلکه به شدت کاربردی و مفیده. و البته که چالش‌های خودش رو داره.