این روزها یکی از موضوع‌های هر دورهمی و بحثی، رمزارز و بورس و فلانه. من تا یک سال پیش از این بحث بیزار بودم، اول اینکه درک خوبی ازش نداشتم (چرا دروغ، هنوزم ندارم) و دوم، کلا با بازی با پول حال نمی‌کنم. اما حالا که صحبت‌های جایگزین، درباره جنگ و مرگه، خودم قبل از هر چیزی می‌گم “از بیت‌کوین چه خبر؟”

با اینکه هنوز نسبت به کل این داستان یکم گیجم و هنوزم دقیقا نمی‌دونم بیت‌کوین چه خبر، اما بحث کلی سرمایه‌گذاری برام جالب شده.

(در نظر داشته باشید که در این متن، اشاره‌ای به نقدهای لازم به دنیا و سیستم‌های سرمایه‌داری نشده و به عنوان یک پیش‌فرض در نظر گرفته شده.)

سرمایه‌گذاری روی یه چیزی مثل رمزارز کار عجیبیه، مخصوصا برای عموم آدم‌ها که واقعا هم شاید خبری از پشت ماجرا ندارن و یکم دلی و براساس مشاهداتشون و تجربه دیگران، این کار رو می‌کنن. خیلی بامزه‌ست، آدم‌هایی که برای پولشون زحمت کشیدن، حاضر می‌شن به امید یک اتفاقی که کلی هم شک هست توش، اون رو صرف یک دارایی مجازی کنن. نقدی بهشون وارد نیست از نظر من، دمشون هم گرم و امیدوارم بترکونن. چیزی که جالبه اینه که شاید خیلی از این آدم‌ها حاضر نمی‌شدن همون پول رو صرف یک کلاس بکنن، یا کتاب بخرن.

نمی‌دونم قضیه تغییر فصل و ساله یا بالا و پایین هورمونیِ بعد از کرونا، اما این روزها لحظه به لحظه حالم عوض می‌شه. عین هوای بهاری شدم یک لحظه ابری، یک لحظه آفتابی و در کل گیج. یک دیقه دلم می‌خواد برم تو تختم و بیرون نیام، یک دیقه تصمیم می‌گیرم فیلم بسازم و یک دیقه فکر می‌کنم باید حتما از همین امشب روزی ۲ ساعت ورزش کنم.

این جور دوره‌ها رو می‌تونم توی یک کلمه خلاصه کنم:
✨Overwhelmed✨

نو شدن سال برای هر کس یه معنایی داره. شاید برای خیلی‌ها حتی معنایی نداشته باشه و صرفا یک روز باشه مثل باقی روزها. واقعیت اینه که ذاتا هم، جز ورود به بهاری تازه، خودِ روزِ سال نو اهمیتی نداره. اما برای من همیشه اهمیت داشته. شاید حتی یه جورایی زورکی بهش اهمیت دادم. به نظرم خوبه که یک روزهایی فرق کنن، که یک اتفاقاتی (هرچند ذاتا بی‌تاثیر) جشن گرفته بشن. من اینطوری از دام روزمرگی فرار می‌کنم: یک روزهایی با ست کردن جوراب‌هام و لباسم و یک روزهایی با جشن گرفتن رویدادهای ساختگی.

حالا این رویداد ساختگی چطوری معنا پیدا می‌کنه؟ یعنی چطوری بعد از یک ماه عیدی خریدن و تقویم هدیه دادن و جشن گرفتن، نخوره تو ذوقمون؟ رویداد اصلی چیه؟

چند وقت پیش داشتم برندگان جایزه دیزاین Indigo رو نگاه می‌کردم که به Kees Bakker برخوردم. رفتم سایتش رو دیدم و خیلی از دیزاین‌هاش خوشم اومد. بهش ایمیل زدم و بعد از یک هفته جوابم رو داد و باهاش مصاحبه کردم. کارهای کیس برای من خیلی چشم‌گیرن چون با دیزاین‌های تکراری Behance فرق می‌کنن و مشخصه از ذهن قانونمند و دست پرکاری تولید شدن.
کیس سوال‌های من (و یکی از دیزاینرهای اینورس) رو خیلی کامل و مفصل جواب داد. می‌تونید بخش اول مصاحبه رو در اینستگرام اینورس و بقیه‌ش رو اینجا بخونید.

حقیقتا دلیلی که دارم این مطلب رو می‌نویسم اینه که داشتم چیزی می‌نوشتم و این جمله به ذهنم رسید و دلم نیومد جایی ازش استفاده نکنم=) ولی خب چه بهتر یه مطلب کاربردی هم از دلش در اومد 🙂

برای من خیلی سخته از اوقات فراغتم استفاده کنم، به طور کلی ترجیح می‌دم اوقات فراغت نداشته باشم چون عموما یک احساس گناهی دارم که در حال انجام کارهام نیستم و نهایتا هیچ کاری نمی‌کنم و ساعت ۹:۳۰ می‌خوابم. اما اوقات فراغت خیلی باارزشن. در عین حال حس می‌کنم اگه زیادی باارزش در نظرشون بگیرم یه فشار مضاعفی درست میشه که خب حالا با این زمان چیکار کنم؟ چطوری بهینه ازش استفاده کنم؟ و خب اوقات فراغته دیگه، نباید انقدر ساختارمند باشه.

هر وقت صحبت از نوستالژی می‌شه، به خصوص دهه ۶۰، اکثرا یاد شیشه شیرهای قدیمی، نوارهای کاست و ویدیو، دفتر مشق‌های قدیمی ۵۰ برگ و ۱۰۰ برگ و اینجور چیزا میوفتیم. ولی یه مدل نوستالژی دیگه هم هست که برای من و خیلی‌های دیگه کم از این چیزایی که گفتم نداره. اونم نوستالژی تکنولوژیه! یا بهتر بگم، اولین خاطرات مرتبط با کامپیوتر و نرم‌افزارهای اون زمان. یادمه شروع همه ماجراها به اواخر دهه ۷۰ خودمون برمی‌گرده که با کلی ذوق و شوق، اولین کامپیوتر وارد خونه ما شد. یه کیس کوچیک، با دکمه خاموش و روشن، شبیه به توپ گلف!

از لحاظ سخت‌افزاری، گرچه الان برای همه‌مون شبیه به یک جوکه ولی اون زمان جزو سیستم‌های خیلی پیشرفته به حساب میومد. یک پردازنده ۴۸۶ با ۳۲ مگابایت RAM و یک گیگابایت هارد دیسک. بی‌اغراق مسیر زندگی من از اون روز کاملا عوض شد و هنوز حال هوا و حتی بویی که اون کامپیوتر وارد خونمون کرد رو یادمه.